Lwica salonowa, a sędziowskie absurdy

„Lwica salonowa” a świat sędziowskich absurdów.

Łazikowanie po górach. Wylegiwanie się na nadmorskim piasku. Słowem wakacyjna sjesta. W tej sytuacji nie tylko nie pamięta się o żywotnych sprawach państwowej wagi, ale nawet o aferze Rywina, która swego czasu wstrząsnęła rządem SLD.

Na szczęście Jakubowska. Aleksandra Jakubowska. Jej sprawa przypomniała Rywina. Zarazem uświadomiła, że skazana dziś była tylko pionkiem w wielkiej grze o królowanie w polskich mediach. Wierna córa SLD niemal ślepo wykonywała polecenia swych formalnych zwierzchników partyjnych i tych działających zza kulis. Posunęła się nawet do fałszerstwa w ustawie medialnej, dając tym wyraz nie tylko zdyscyplinowania, ale przede wszystkim cynizmu i poczucia bezkarności. Była tylko płotką. I wyrok jest taki. Innych, którzy musieliby dostać wielokrotnie wyższe wyroki, zabrakło na ławie oskarżonych. Co świadczy tylko o braku profesjonalizmu naszych organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości. Postawa prokuratorów i sędziów często doprowadzona jest do absurdu. Wyobraźmy sobie, że sędzia widzi w tramwaju złodzieja, który sięga do kieszeni innego pasażera. Wyciągnięty portfel złodziej przekazuje swojemu wspólnikowi, który wyskoczył z pojazdu. Poszkodowany podnosi krzyk, że został okradziony. Jak reaguje sędzia? Mówi, że uwierzy krzyczącemu, jak mu dostarczy dowód kradzieży -  portfel w ręce złodzieja. Według takiego samego schematu polscy sędziowie żądają dowodów na sali sądowej.

Z takiej to oto przyczyny ze wszystkich uczestników wielkiej afery, skazana została tylko

„lwica salonowa”. Powiedzmy od razu – taniego salonu. Bo też tani był gust lwicy, wystawiającej na łakomy wzrok gawiedzi politycznej lewicy, swoją pierś. Jak na wiejskim jarmarku wylewała się ona buńczucznie spod przeźroczystego tiulu.