Opowiadanie Beksińskiego: Kronikarz

Nieznane obszary talentu Zdzisława Beksińskiego: dzisiaj kolejne opowiadanie.

KRONIKARZ

Byłem i jestem jedynie kronikarzem wydarzeń, nienależącym nigdy do zamkniętego, wielkiego duchem, świata generałów i pułkowników i jeśli byłem czasami dopuszczany do udziału w rozmowach, nawet zapraszany na zebrania sztabowe, to zawsze z całą pokorą i bez niepotrzebnych złudzeń zdawałem sobie sprawę, że jestem tu jedynie w roli dziejopisa, w roli ucha które słyszy, oka które patrzy, ręki i pióra, które jeśli nawet same w sobie nie przeżyją to stworzą w międzyczasie przyczynek do nieśmiertelnej historii, zdadzą sprawę, ukażą pomnik prawdy, opiszą niezłomne sylwetki jej kapłanów. Widziałem tedy zawsze ten pomnik  prawdy,  oświetlony  bądź  to  skupionym,  cichym  światłem  reflektora,  bądź  to rozproszonymi   błyskami   kinkietów,   czasem   pozostawiony   w   wielomównym   mroku, czasem tylko jako dramatyczna sylwetka odcinający się na tle map sztabowych i portretów dostojników. 
 
Nie dotknąłem nigdy ręką tego pomnika, nie starałem się nawet nigdy doń zbytnio
zbliżyć,  naturalnie  wcale  nie  z  tego  powodu,  by  dawano  mi  kiedykolwiek  choćby  tylko aluzyjnie  do  zrozumienia,  że  czynność  taka  byłaby  źle  widziana,  może  niewłaściwie komentowana w sztabie głównym, że mogłaby wpłynąć na stosunek sztabu głównego lub poszczególnych  jego  członków  do  mojej  osoby  i  spowodować  poddanie  rewizji  decyzji  o przydzieleniu  mi  odpowiedzialnej  i  zaszczytnej  roli  kronikarza,  nie  skądże  znowu,  nie dotykałem nie zbliżałem się do pomnika jedynie przez wzgląd i szacunek dla prawdy, dla jej nonkonformistycznego   oblicza,   dla   bezkompromisowego   ducha   jej   treści.   Tylko z wrodzonej  mi  doskonałości  i  z  najwyższą  dezaprobatą,  powiedziałbym  obrzydzeniem, gdyby to słowo nie raziło mnie brakiem umiaru, przytaczam tu nieodpowiedzialne opinie kolportowane w formie lepkich i śliskich zarazem plotek, szeptanych do ucha w kuluarach sztabu przez niektórych oficerów,  ludzi którzy zapewne nie dorośli do pełnienia trudnej i poważnej funkcji jaką państwo złożyło na ich barkach. Mówię „zapewne” gdyż do dziś nie mogę   niemal   uwierzyć,   że   w  tym najbardziej ekskluzywnym gronie  najlepszych i najznamienitszych znaleźli się tacy, co swoją postawą przyspieszyli, być może spowodowali tragiczny  finał  i  doprowadzili  do  pożałowania  godnych  wypadków  dnia  dzisiejszego.  I gdyby  nie  heroizm  prostego  żołnierza,  poświęcenie  całego  narodu,  który  własne  ciało rzucił i własną krew przelał na szalę miłości ojczyzny, gdyby nie nieugięta postawa naszych żon,  sióstr  i  matek,  może  nie  udałoby  się  nam  uratować  z  pożogi  nawet  tego  co najcenniejsze - honoru i wiary w słuszność sprawy. Nie będę się rozwodził nad szczegółami i nie przytoczę ku powszechnemu pohańbieniu wiadomych mi nazwisk, wspomnę tylko, że do uszu moich doszły absurdalne plotki o tym jakoby pomnik prawdy był z gumy, jakoby był nadymany przez ordynasa przed każdą uroczystością celebracyjną, jakoby raz w czasie takiego nadymania pękł z głośnym hukiem wyrzucając przez okno mapy sztabowe, dwóch generałów  i  ośmiu  pułkowników  nie  licząc  podpułkowników  i  adiutantów,  tak  jakby każdemu dziecku w naszym kraju nie było wiadome, że chodziło tu o zbrodniczy zamach śmiertelnego wroga, bombę zegarową, którą nieznana ręka podłożyła w czasie obrad pod stół   sztabowy   zamierzając   w   ten   sposób   zniszczyć   to   co   w   naszym   narodzie   jest niezniszczalne:  ducha  bojowego  i  nieugiętą  wolę  zwycięstwa! 

CAŁOŚĆ (plik PDF)  TUTAJ

---

Fotografia Beksińskiego z żartobliwej serii "min". Cytuję za Piotrem Dmochowskim:

Publikuję dziś szereg zdjęć humorystycznych pokazujących „miny” Beksińskiego robione jeszcze za młodych lat. Sam on nie bardzo się tym chwalił bo uważał to za zwykle błazeństwo a na dodatek twierdził, że Witkacy zrobił to lepiej. Na to jednak by pokazać jak, w przeciwieństwie do swojej sztuki, pełen humoru był to człowiek zamieszczam je.