Szpital Bródnowski

Kiedy Kasia rodziła Michałka, w Szpitalu Bielańskim nie było dla niej miejsca. Zaproponowano jej Szpital Bródnowski. Odmówiła, twierdząc, że woli urodzić w Bielańskim na podłodze niż w tamtym na łóżku. Dwa miesiące wcześniej do Szpitala Bródnowskiego trafiła jej prababcia ze złamanym biodrem. Jak mówi Kasia: „tylko ze złamanym biodrem”. Nie doczekała praprawnuka. Nie rozumiałam jej obaw, przecież to zupełnie inne oddziały, więc i personel medyczny trudno porównywać.

Kiedy na początku maja tego roku, moja 98 letnia babcia dostała udaru mózgu, odwieziono Ją do szpitala na Bródnie. Nie miałam nadziei na Jej wyzdrowienie. Personel placówki również nie, o czym świadczą słowa pani doktor opiekującej się Babcią, która stwierdziła, że przecież Babcia jest stara i tak umrze. Nie doceniła ani swojej starej pacjentki ani opiekującej się nią rodziny.

Po tygodniu wyklepywania, masowania, zmianowej obecności córek i wnuków, Babcia otworzyła oczy, nawet się uśmiechnęła, próbowała coś powiedzieć. Nie mogła. Poprawa była krótkotrwała, stan Babci pogorszył się. Możliwe, że powodem było odnowienie się wrzodów. Niespokojną noc, pełną babcinego cierpienia, pielęgniarka skomentowała: „ale z niej awanturnica, będziecie mieli z nią kłopot”. Zmieniono sposób odżywiania. Nastąpiła poprawa. Po trzech tygodniach, Babcia potrafiła wymienić prawie wszystkie imiona sześciorga dzieci i ośmiorga wnucząt. Wszyscy odzyskali nadzieję.

Najbardziej ucieszył się personel, bynajmniej nie ze zwykłej ludzkiej życzliwości. Po prostu, nadarzyła się sposobność by pozbyć się pacjentki, przy której łóżku całymi dniami przesiaduje rodzina. I chociaż wszystkie czynności (prócz podawania lekarstw) przy babci wykonywali Jej najbliżsi, to oni przeszkadzali pielęgniarkom najbardziej. Byli świadkami niechęci części personelu do częściowo sparaliżowanych chorych (opieszałość w opróżnianiu przepełnionych worków z moczem, w zmianie pełnych pieluch u osób sparaliżowanych, do których rodzina przychodziła rzadziej, rzadka kontrola kroplówek, które czasami nie spływały jak należy czy niedopilnowanie pacjenta, czego efektem był jego upadek na podłogę).

Korzystając z chwilowej poprawy stanu zdrowia, przeniesiono Babcię na inny oddział. Nie powiadomiono o tym zdezorientowanej rodziny, mało tego, okazało się że wśród personelu nikt nic nie wie, trzeba szukać samemu. Nowy zespół nie został poinformowany o słabych żyłach pacjentki, w efekcie płyn z kroplówki zamiast do żyły dostał się pod skórę. W bardzo ciężkim stanie Babcia wróciła do pierwotnej sali.

Nie odzyskała świadomości. W tej obcej, wyczyszczonej z ludzkiej życzliwości szpitalnej przestrzeni, ku wściekłości pielęgniarek z nocnej zmiany, Babcia nie odchodziła w samotności. Dzięki zrozumieniu jednej pani doktor, przy umierającej Babci była córka, która trzymając Ją za rękę, wypowiadała słowa modlitwy. Babcia przeżyła dwie wojny światowe, trzy fronty, komunizm, a wykończyła Ją „opieka” szpitalna.

Teraz jestem w stanie zrozumieć strach mojej koleżanki przed tym szpitalem. Zgadzam się, że nie można oceniać całości przez część, że jak istnieją różni ludzie, tak też są różni lekarze i różne pielęgniarki. Jednak czuję się oszukana i zawiedziona. Kiedy oddaję bliską mi osobę pod opiekę służbie medycznej, to oczekuję pełnego zaangażowania w ratowanie życia bez względu na wiek, niczego więcej...